خوزستان به حاشیه‌سازی نیاز ندارد

 در روزهایی که برخی استان‌ها درگیر ناآرامی بودند، شهرهای خوزستان عمدتاً آرام ماندند؛ آرامشی که تصادفی نبود و حاصل نوعی مدیریت میدانی و ارتباط مستمر با جامعه بود.

در چنین فضایی، طبیعی است که استان بیش از هر چیز به تمرکز نیاز داشته باشد؛ تمرکز بر اداره امور، بر مطالبات واقعی مردم، بر چانه‌زنی برای سهم استان از بودجه و بر حل مسائل انباشته‌ای که سال‌هاست روی هم تلنبار شده‌اند.

خوزستان امروز نه کمبود مسئله دارد و نه کمبود مطالبه؛ کمبودش، اگر چیزی باشد، فرصت و انرژی اضافی برای پرداختن به مباحث کم‌ثمر است.واقعیت این است که آرامش اجتماعی، یک سرمایه است. سرمایه‌ای که وقتی وجود دارد، کمتر دیده می‌شود، اما وقتی خدشه‌دار شود، همه هزینه‌اش را حس می‌کنند.

مدیریت استان در این مدت، توانسته این سرمایه را حفظ کند؛ هم در اجرای سیاست‌های دولت و هم در مواجهه با فشارهای بیرونی و فضاسازی‌های مختلف. حضور استاندار، به‌واسطه مقبولیت اجتماعی و شناخت میدان، برای بسیاری از مردم و فعالان استان، عامل اطمینان و ثبات بوده است.

در چنین شرایطی، کشاندن فضای استان به مجادلات صرفاً سیاسی، پرسش و تفحص‌های پرسر و صدا و دوقطبی‌سازی‌های زودهنگام، کمکی به مردم نمی‌کند. نه نان ارزان‌تر می‌شود، نه شغلی ایجاد می‌شود، نه پروژه‌ای جلو می‌رود. آنچه عقب می‌افتد، فقط کار استان است.

مردم خوزستان از سیاست خسته نشده‌اند؛ از سیاست بی‌نتیجه خسته‌اند.نظارت و مطالبه‌گری حق نماینده است، تردیدی در آن نیست. اما تفاوت بزرگی وجود دارد میان نظارتی که به حل مسئله کمک می‌کند و کنشی که فضا را ملتهب می‌کند. خوزستان امروز به صدای واحد برای پیگیری مطالباتش نیاز دارد، نه به چندصدایی‌ای که انرژی استان را در خود مصرف کند.

فصل بودجه، فصل رقابت درون‌استانی نیست؛ فصل رقابت استان‌هاست. هرچه تمرکز بیشتر باشد، دست استان پُرتر است. هرچه فضا سیاسی‌تر شود، فرصت‌ها راحت‌تر از دست می‌روند. این قاعده ساده‌ای است که تجربه بارها آن را تأیید کرده است.

مسئله، دفاع از یک فرد یا یک جایگاه نیست. مسئله، دفاع از آرامش، تمرکز و امکان کار کردن است. خوزستان اگر قرار است از این مقطع عبور کند، بیش از هر چیز به همدلی و هم‌صدایی نیاز دارد؛ حتی اگر اختلاف‌نظرها باقی بماند.گاهی بهترین سیاست، این است که اجازه بدهیم استان نفس بکشد و کارش را بکند.